Dat wordt slapend bekend…
Zie Rick’s pagina op de site van het Junior Songfestival. Vanaf september te zien in de live-shows met zijn liedje ‘Het meisje van mijn dromen’.
U kunt tegen die tijd van mij verwachten dat ik een beroep op uw sms-tegoed zal doen. Kunt u vast sparen…
Elise wees me op de musical ‘Into the woods’, waar op een bijzondere wijze allerlei sprookjes door elkaar lopen. Hier twee scenes uit de musical van de 2 prinsen, erg de moeite waard.
Okee, als ik geen blonde kindjes kan krijgen, dan zo eentje graag.
Sommige gebeurtenissen kan je maar op 1 manier echt goed verwerken…
Met een improvisatie-oefening door een stel 11-jarigen. De poses die ze erbij aannamen, moet je er maar even bij denken.
"Ik ben de hamster van Laura. En ik voelde me de laatste tijd al niet zo lekker. En na die epileptische aanval al helemaal niet."
"Ik ben de epileptische aanval van de hamster van Laura. En ik zweefde al de hele avond door het huis en toen heb ik er toch maar voor gekozen om in de hamster te gaan zitten."
"Ik ben het brein van de hamster van Laura. En ik was toch behoorlijk van slag joh, door die meneer daar, de epileptische aanval"
"Ik ben de apotheek van Laura. Ik vond het maar een rare vraag, een flesje ether om haar hamster ‘op weg’ te helpen. Dus die heb ik haar dan ook niet gegeven."
"Ik ben het flesje ether van de apotheek van Laura. En ik zag haar wel al staan, dus ik hupte naar de rand van het plankje, maar ik werd maar niet meegenomen. En ik deed nog wel zo mijn best."
"Ik ben het plankje van het flesje ether van de apotheek van Laura. Gut, wat was dat irritant zeg, dat flesje dat maar gepakt wilde worden. Ik had haar bijna eraf laten vallen, maar daar zou niemand mee geholpen zijn. Dan had ik de plankjespolitie moeten bellen."
"Ik ben de plankjespolitie van het plankje van het flesje ether van de apotheek van Laura. U had mij gebeld?"
"Ik ben de dierenarts van de hamster van Laura. En ik hielp haar graag bij deze lastige zaak."
"Ik ben de spuit van de dierenarts van de hamster van Laura. En ik ging dwwwwars door de huid, en doorrrrr de organen en er bijna aan de aaaaandere kant van het beest weer uit en toen liet ik alles wat ik had daar achter."
"Ik ben het gif van de spuit van de dierenarts van de hamster van Laura. En ik ben groen, en smerig, maar ik heb wel het grote werk gedaan."
"Ik ben de dood. En ik heb eigenlijk niet zoveel te vertellen, want ik ben dood."
En toen was er een prachtig eindshot met een hele bende kids die in grommende, uitstallende, nee-schuddende en plankachtige houdingen stil stonden. Een mooi eerbetoon.
Een buikspreker aan het werk.
"You’re a ventriloquist, make it talk!"
Vrrrrrrroem, vrrrrroem.
Nou, dit is toch best heel leuk.
VRRRRROEM.
Nou, dit is toch best heel goed te doen ook.
Vroem, vroem, stuur lekker vast.
Vrrrr – beetje gas geven.
rrrrooooeeee – beetje loslaten.
ooooeeemmmm – richtingaanwijzer aan.
Links om – vroem.
Rechts om – vroem.
Overpakken xe9n doorgeven.
Vrrrrrr, gaat prima hoor.
Vroem vroem, recht op de weg rijden.
Mooi in het midden, vrrrrr.
Vroemvroemvroem, dat vroemt allemaal best lek-
Tok.
De rem.
Van de instructrice dan. Want ik vroemde best wel lekker. Ik snap er niet zoveel van. Het was geen ingreep, maar ik had ‘m toch zeker niet zelf geinitieerd: dat stilstaan.
Het ging toch prima: recht op de weg, stuur goed vast, beetje gas maar. Ik kijk en ik zie alleen maar een modderig achteraf weggetje waar geen mens mijn gevroem in de weg staat.
Ik trek een nonchalant gezicht alsof ik me niet ontzettend onderbroken voel in mijn flow, maar ik snap er nog steeds weinig van.
"We laten hem er eventjes langs hoor" zegt mijn instructrice.
Ik kijk nog een keer naar de verlaten weg. Niks, leegte, verlaten.
Dan scheurt een SUV links voorbij de auto en ik zit accuut rechtop in mijn stoel.
Ik dacht dat ik in een notendop wel alle basisaspecten van autorijden te pakken had, maar kennelijk miste ik nog 1 kant van het verhaal.
De achterkant.
In het kader van het typische ‘singing for no reason’, een musical op een plek waar niemand het verwacht.
Klik hier voor een behind the scenes.
Ik ben net lid geworden van een adviescommissie.
Ik: "Dus ik ben nu officieel aangesteld"
Nic: "Was je dat niet al?"
Ik: "Wat? Een aansteller?"
In de theatersector waar ik in werk, is het tamelijk not-done om fan te zijn van de Lama’s. Maar al het diepgaande commentaar ten spijt, dit prgramma heeft mooi wel improviseren en toneelspelen weer op de kaart gezet.
(Oh ja, en het scheelt tijd met uitleggen van oefeningen, joh! ‘Kennen jullie de Lama’s? Mooi, begin maar’)
